Ladiesrun 2018

We moved our bodies, not our boobs!

 

Vanaf een heuveltje naast Ahoy zie ik in het Zuiderpark de roze menigte al in de verte. Vandaag is het de dag van de Ladiesrun Rotterdam.
Ieder jaar is het best overweldigend zoveel roze hardloopsters bij elkaar. Allemaal met het doel om 5/ 7,5 of 10 kilometer hard te lopen. Zelf heb ik in de afgelopen vijf jaar vier keer meegedaan aan de 5 kilometer race. Met moeite sjouwde ik mijzelf dan na 43 minuten over de finish in het snikhete Ahoy.
Eerlijk is eerlijk ik vind de Ladiesrun altijd een zware wedstrijd zo midden in de zomer met alle pollen in de lucht.
Maar dit jaar was alles anders…..

Begin mei ben ik namelijk benaderd of ik deel wilde uitmaken van het team met de Anitaladies zoals jullie in een eerdere blog hebben kunnen lezen.
Super tof dus om samen met 49 andere dames dit gave merk te vertegenwoordigen terwijl ik bezig ben met een van mijn favoriete hobby’s.
Als ik eerlijk ben merk ik toch dat dit wat extra zenuwen met zich mee brengt. Zo ben ik dit weekend mijn startbewijs vergeten en vervolgens ook nog eens verloren..
Noem het stress.. of toch oliedom.. haha!

Afgelopen vrijdag ben ik namelijk vanaf huis vertrokken richting de Reeuwwijkse plassen om daar het weekend door te brengen met mijn vriendengroep. Best een beetje rot gepland want ik moest hierdoor toch op het alcohol gehalte letten dit weekend. Tijdens het inpakken ben ik van top tot teen nagegaan wat ik allemaal aan doe en bij mij moet hebben als ik ga hardlopen. Heilig overtuigd dat ik alles had ingepakt ben ik in de auto gesprongen bij mijn vriendin Lindy. Toch knaagde het een beetje.. volgens mij vergat ik iets…. Ja hoor! We zijn aangekomen en ik hang netjes mijn hardloop outfit aan een hangertje en op dat moment..
Fuckkkkkkk mijn startbewijs!! Pff pannenkoek.. Dom dat ik mijzelf dan vind op zo’n moment haha!

Maar gelukkig had ik een huisje vol met lieve vrienden en vriendinnen die mij wel hun auto wilde uitlenen zodat ik “even” heen en weer kon rijden.
Zo gezegd zo gedaan.. Ik op zaterdag ochtend even naar huis om het startbewijs op te halen. Terwijl ik door mijn huis heen storm bedenk ik mij op het laatste moment dat ik mijn tape mee moest nemen! (Ik had namelijk gehoord dat je je rug kunt plakken met van dat sporttape en dat dan helpt tegen de hooikoorts.) Dus met tape, envelop en sleutels in mijn handen naar de auto gelopen. Eenmaal terug aangekomen bij mijn vrienden, kan ik in de auto dus alleen nog dat stomme tape vinden… Wat er dus onderweg met mijn startbewijs is gebeurd is mij een raadsel. Dus dan maar naar de helpdesk op het terrein morgen.

Zondagochtend toch maar op tijd mijn bed uit. Na een redelijke nacht (met veel herrie op de achtergrond) nu opstaan en vanuit Reeuwwijk naar Zuidplein. Stiekem toch best wel weer spannend om weer een wedstrijdje te doen. De laatste keer.. liep ik een marathon.. haha! En dan toch gespannen zijn.
Stiekem best leuk dat de wedstrijdspanning gelukkig toch ook blijft bij een minder grote race.

En nu sta ik op het heuveltje.. zie ik in de verte het festivalterrein en de roze menigte. Super tof dat het nu groter is dan ooit en de finish en start gewoon in het park zijn. Terwijl ik naar beneden loop bedenk ik mij de laatste keer dat ik hier was, drie weken geleden, voor de training met de Anitaladies.
Wat een leuke ochtend was dat. Vandaag zie ik alle dames weer terug en rennen wij samen de 10 kilometer. Ieder met ons eigen verhaal.
De één heel veel afgevallen, de ander om fit te zijn en weer iemand omdat het voor het goede doel is. Even langs de helpdesk om een nieuw startbewijs op te halen.
Gelukt!

Wij verzamelen bij de Anita tent op het terrein. Direct merk ik dat iedereen er zin in heeft.
De pret eigenlijk al begint bij het maken van de te gekke foto’s door onze fotografe Janneke. We krijgen allemaal nog een paar mooie gele sokken zodat dit bij onze sportbh past. Leuk om iedereen weer terug te zien en gezellig te kletsen over onze doelen voor vandaag en reden van meedoen.
Ongeveer een halfuur voor de start schieten wij nog een paar mooie foto’s bij het Ladies010 bord en vervolgens vertrekken we naar de start.
In een stoet van 50 dames in het wit in plaats van roze geeft dat toch best een team-gevoel. De stemming is opperbest en iedereen is mega enthousiast!

Samen met het hele team mogen we vooraan starten. De heren van Bodybalance beginnen de warming up op de leukste opzwepende muziek van dit moment.
We dansen en zingen erop los met z´n alle. Jeetje wat geniet ik weer van de voorpret in het startvak. Dit kan ook echt alleen bij een vrouwenevenement zoals de Ladiesrun. Ik heb er zin in en ondanks de hitte denk ik ook dat het goed gaat komen vandaag. Ik had mijzelf het doel opgelegd om de 10 kilometer binnen het uur te lopen. Helaas was ik de laatste weken al tot de conclusie gekomen dat dit hem nog niet gaat worden. Een PR daarentegen is wel haalbaar. De laatste keer dat ik 10 kilometer liep was een jaar geleden en toen deed ik er 1 uur en 7 minuten over. Na een marathon vind ik dat ik daar zeker onder mag duiken.
Maar goed je weet nooit wat er tijdens het lopen gebeurt. Stiekem toch wel weer spannend.
Ja.. ja.. wat kan je jezelf als mens soms gek maken! Ik ben hier zeker een prof in haha!

Het blijft een feestje in het vak tot we de laatste twee minuten ingaan. Marjon van Anita wordt geïntroduceerd want zij mag het startschot geven.
Aan haar zie ik dat er ook een gezonde spanning aanwezig is zo bovenop die kraan, boven alle mensen uit, met een gun in haar handen haha!
Haar liever dan ik, laat mij maar gewoon rondjes rennen en mezelf verliezen in mijn gedachten.

Heyy! Dejavu!! De laatste minuut gaat in!
En welk geluid komt er uit de speakers… Ja hoor.. dat zenuwslopende hartslag deuntje wat ik de laatste keer hoorde op 8 april.
Toen ik klaar was voor de start van mijn eerste marathon. Er kruipt een rilling van kippenvel over mn rug, gevolgd door een golf trots.
Een kleine herbeleving maakt dat die laatste minuut mij een enorme boost van zelfvertrouwen geeft en er een brede glimlach op mijn gezicht verschijnt!
Vandaag geen druk maar gewoon genieten!

BAM! Off we go!

De eerste twee kilometers vliegen weer voorbij als vanzelf.
Ik probeer tijdens de route te achterhalen of ik hier al eens eerder gerend heb tijdens de 5 kilometer van andere jaren of tijdens de marathon.
Nou.. volgens mij niet..of wacht.. we lopen met de roze menigte het park uit. Waar wij terecht komen op een fietspad dat langs het park loopt.
Ja hoor! Deze ken ik, niet bepaald mijn favoriete fietspad want hij is vrij lang en er lijkt geen eind aan te komen.
Maar ach toen ik hier liep was ik richting de 18 kilometer tijdens de marathon. Dat hoef ik vandaag niet eens te doen.
Het zonnetje schijnt en het is rete warm.. maar ach vandaag kan ik er gewoon van genieten want met een ruim uurtje ben ik alweer uitgehobbeld.

We draaien aan het eind van het fietspad weer het park in waar ik richting de Anita cheerzone ren op ongeveer 3,5 kilometer. Halverwege kom ik onze fotografe tegen en steek mijn vingertje naar haar op! Met zo’n vrolijke fotograaf ga je vanzelf lachend op de foto. Wat is zij enthousiast!

Yes in de verte zie ik de confetti al door de lucht gaan. Daar is de cheerzone en zijn ook mijn ouders. Een joelende haag aan mensen moedigt mij aan om door te gaan. Confetti in mijn haren en een verfrissende douche van de waterpistolen haha wat een pret! Op naar het tweede rondje!

Ik vervolg het parcours en merk dat ik er lekker in kom. Mijn vader noemt mij altijd een dieseltje.
Ik ben niet mega snel en kom rustig op gang maar ik kan wel blijven doorgaan. Gewoon voetje voor voetje.
Terwijl ik mijn horloge voor het eerst bekijk zie ik dat ik lekker loop en als ik zo door ga zeker een PR ga lopen.
Voor de tweede keer kom ik bij een drinkpost en gun ik mijzelf even een pauzetje want het is toch best wel warm zo met 24 graden.

Verzonken in gedachten en mijn muziekje vervolg ik het parcours waar ik op 7 kilometer wordt ingehaald door een dame met een groen shirt aan.
Zij wordt gesponsord door het Groene Hart ziekenhuis. Hoe deze race mij dan ineens weer met beide benen op de grond kan zetten.
Ik heb namelijk mijn maagverkleiningsoperatie gehad in dit ziekenhuis.
Een klein besef momentje dat ik zonder deze operatie hier hoogstwaarschijnlijk nooit de 10 kilometer gelopen zou hebben.
Ik wil niet in de herhaling vallen maar af en toe geniet ik gewoon weer opnieuw van de bevrijding die ik soms ervaar nu ik in een gezond en fit lijf zit.
Dezelfde persoon maar een ander jasje en van “minder kilo’s naar meer kilometers”.

Bij 9 kilometer kom ik voor de tweede keer door de cheerzone waar de confetti en waterpistolen alweer paraat staan.
Opnieuw geeft dit mij vleugels en maak ik een vliegtuigje met mijn armen. Nog 1 kilometer en ik weet nu al dat het een PR wordt!
Ik vervolg de route en kom aan op het veld waar ook de start was.

Voor mij lopen twee meiden hand in hand. Er is aan hen duidelijk te zien dat ze emotioneel zijn en klampen zich aan elkaar vast.
Langs de zijlijn loopt er nog een derde meisje met ze mee. Ze roept iets maar ik kan het helaas niet horen.
Wel kan ik inschatten dat het iets in de richting is van: “ze zou trots zijn op jullie!”. Dit is de realiteit.
De Ladiesrun is namelijk in het leven geroepen om hiermee ook Pinkribbon te ondersteunen en aandacht te vragen voor borstkanker.
Ik merk dat de meiden eigenlijk iets langzamer lopen maar besluit om ze niet in te halen en hun moment te geven bij de finish.
Ik ken hun verhaal niet maar merk dat het mij wel raakt. Zo kennen we allemaal wel iemand met deze nare ziekte.

Uiteindelijk loop ik ook over de finish en wordt mijn naam omgeroepen. Ik kijk achterom en zie!
YES! 1 uur en 4 minuten. HATSEFLATS een PR van wel 3 minuten.
Wauw wat een loop weer en wat heb ik genoten! Het was goed om weer eens onbezorgd te kunnen genieten van een plezierige loop.
Onderweg heb ik ook maar 2 keer op mijn horloge gekeken, niet gevangen door tijd of hartslag maar gewoon eens lekker lopen.

Na afloop verzamelen alle dames toch weer bij de tent en vraagt eenieder aan elkaar hoe het is gegaan. Wat leuk dat er zoveel verschillende type dames mee doen.
De een nog sneller dan de ander. Zo zijn twee van de dames binnen het Anitladies team 1e en 2e geworden op de 10 kilometer.
Hoe tof is dat! Mega snel ook met 37 minuten. Ik doe het ze niet na!

Anita, Anitaladies, Anitacheerteam, Ladiesrun en Pinkribbon. Bedankt voor deze onvergetelijke dag!
Ik kan alleen maar zeggen: “ik wil nog een keer” want ik schrijf dit wederom met een big smile! Wat was het een fantastische editie.

Tot volgend jaar!

By Simone

 

PS. voor de mede-snotteraars-hooikoorts-fans ik durf niet met zekerheid te zeggen dat de tape heeft geholpen maar ik liep heerlijk dus ga het zeker vaker proberen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *