De Marathon van mijn leven!

Daar sta je dan.. In de rij, met zo’n 20 mensen voor je, allemaal aan het wachten op een beschikbare Dixie voor het laatste zenuwenplasje. Direct valt het mij al op, wat doen er weer een hoop verschillende mensen mee. Jong, oud, dik, dun, beauty’s, nerd en bovendien alle nationaliteiten die je kunt verzinnen. Ondertussen schuifel ik weer een metertje naar voren. Zou ik op tijd terug zijn? Ik kan echt niet mijn start missen! Bij hoeveel kilometer zou de eerste Dixie staan langs het parcours?

OKEE Simoon get a grip!

Je start pas om 10:28 uur in startgolf 5. Startgolf 1 van 10:00 uur met alle topatleten is nog niet eens weg. Jij bent gewoon op tijd terug! Ik realiseer mij dat de zenuwen nu echt de overhand nemen. Ik check nog even mijn hartslag 102 bpm. Lekker hoog al!

De afgelopen maanden ben ik getraind door mijn vader. Door weer en wind zijn wij samen op pad gegaan om de nodige kilometers te maken, intervaltrainingen te doen, werken aan techniek, oefenen met voeding en natuurlijk lopen op hartslag. Mijn rusthartslag (normaal tussen de 65bpm en 80bpm) had ik vandaag volledig uit het oog verloren want hoe kon ik nou rustig zijn op de dag van DE MARATHON. Zou ik het echt kunnen? Wat was het een lange weg hiernaartoe. Over ruim 5 uur zal ik finishen… Als ik het haal. YES! Eindelijk plassen.. en wat moest ik nodig!

Eenmaal terug bij mijn supportteam (lees: pap, mam en twee van mijn beste vriendinnen), klinken in de verte de eerste noten van “You never walk alone” van Lee Towers. Wederom een besef momentje dat dit de dag is: 8 april 2018 NN Marathon Rotterdam en ik doe mee! Wat heb ik dat nummer al vaak hier in het centrum van Rotterdam gehoord. Al 11 keer heb ik mijn vader de laatste succeswensen hier gegeven opgevolgd door kippenvel tot aan mijn kruin bij Lee Towers en het startmelodietje. Wat benijdde ik ieder jaar weer al die mensen die dit ijzersterke doorzettingsvermogen hadden. Heel eerlijk.. soms brandden dan de tranen al achter mijn ogen van stiekeme jaloezie. Ik zou dat nooit kunnen dacht ik toen met mijn hele ik, van 124,5 kilo. Maar vandaag wel! Ik ga het doen want ik ben er klaar voor! Pfoeee doodvermoeiend die spanning en al die emoties. Wederom moet ik mijzelf toespreken: “Simone! Heb vertrouwen in jezelf, jij kan dit! Je hebt tot 30km getraind met een gevoelstemperatuur van -15 en de laatste 12 km loop je net als iedereen op karakter.” En karakter heb ik want ik ben 60 kilo afgevallen.

Mijn pa komt op dat moment naast mij staan alsof hij weet dat hij mij even uit mijn innerlijke dialoog moet halen. Oké Simoon, ik denk dat je zo het startvak maar vast in moet. Wij gaan wel aan de andere kant van het hek staan. Direct zeg ik: “Hey Pa! Hoor je dat! Het marathonmelodietje!”

De eerste startgolf is weg. Vanaf nu gaat er om de paar minuten een startgolf weg en gaat het Rotterdamse feestje echt beginnen. Ik neem afscheid van de meiden en mijn ouders. Moeders houdt het voor de tweede keer vandaag niet droog van trots en mijn vriendinnen Gaby en Annemiek geven mij nog wat van hun oerkracht mee door de juiste dingen in mijn oor te fluisteren. “Siem dit is waar je al die maanden voor hebt getraind” “Wij zijn trots op jou om wie je bent en kijk wat je al bereikt hebt, dit is jouw kers op de taart” “De finish halen is bijna bijzaak, voor ons heb je al gewonnen”. Nu breek ik ook.. De spanning wordt mij eventjes teveel. Snel veeg ik de tranen weg en geef mijn vader een kus, die voor zijn doen akelig stil is.

Ik loop mijn startvak in en loop expres lekker naar voren zodat ik goed voorin kan starten en wat meer loopruimte heb dan in het midden van de groep. We schieten nog wat laatste foto’s vanachter het hek en nemen nu echt afscheid van elkaar want mijn startgolf loopt nu echt richting de start. Nog 5 minuten…

Ik zet mijn horloge aan zodat ik alleen nog op start hoef te drukken als ik straks over de start loop. Hartslag is inmiddels 110 bmp en ik moet direct aan de laatste tips van mijn vader denken. ”Zorg dat je niet te snel start want je moet direct de Erasmusbrug op. Door de adrenaline zal je merken dat de eerste 10/15 km je hartslag direct op zijn piek zit en niet gaat zakken. Niet in paniek raken, dit zakt vanzelf weg.” Okee niet in paniek raken dus…

OMG wat is dit spannend! Nog 2 minuten…

De helikopters boven mijn hoofd doen mij wederom beseffen dat ik de marathon van Rotterdam ga lopen. Ik kijk nog even om mij heen en zie niets anders dan minstens net zulke gespannen koppies als het mijne. Allemaal hebben zij, net als ik, maanden van voorbereiding gehad voor deze ene dag. Leuk om te zien wat iedereen zoal meeneemt voor onderweg of wat voor kleding ze aan hebben. Stiekem duurt dit moment eigenlijk te kort want op dit moment begint de laatste minuut en klinkt er een zenuwslopende hartslag als aftel-geluid.

BAM!

Off we go!

 Het melodietje klinkt voor de 5e keer en we mogen van start. Terwijl ik dit nu schrijf staat het kippenvel weer op mijn armen. Wat was dit moment tof! Ik begin mijn strijd tegen de kilometers. Nu ik de strijd tegen de kilo’s al ruimschoots had gewonnen, is dit de uitdaging van vandaag. Voor ik het weet ben ik de Erasmusbrug al over en zie ik daar mijn vriendin Kira langs de kant. Wat is ze trots! Zij die hetzelfde traject nu volgt dat ik ook heb gedaan en nog midden in de strijd rondom kilo’s zit. Ik geef haar een high five, wat gauw verandert in een kneepje in mijn hand, waarmee ze mij, volgens mij, op haar manier even wat extra kracht toestuurt. Vlot daarna zie ik mijn vader die gebaart dat mams en de meiden een stukje verderop staan. Leuk! Ik vind het nu alweer leuk om ze te zien en lach naar ze en geef ook hun een high five.

Lets do this!

Ik vervolg het parcours en de stroom van renners, richting de Kuip. Ongeveer bij Varkenoord zitten we op 4 km en moeten we weer een brug omhoog. Ik merk dat deze er wel een beetje in hakt en ja hoor die hartslag zit op zijn piek van 180bpm. “Oké, ik ben hier op voorbereid, dit is normaal, niet in paniek raken nu. Wacht! Even koppie erbij houden. Loop ik op een goed tempo? Check dat zit goed, gelukkig.”

Ik ben wel ietsje sneller gestart maar gelukkig niet sneller dan dat ik bij mijn trainingen ook al eens had gedaan. Ik stel mij in op het moment van het eerste gelletje, op 45 minuten als ik ongeveer op 6,5/7km zit. We lopen langs het Feyenoordstadion en probeer mij te bedenken wanneer ik hier voor het laatst was.

Geen idee.. Verzonken in gedachten vliegen er weer wat kilometers  voorbij.

Op 8 km neem ik mijn eerste gelletje. Ietsje later als gepland maar had geen zin om te stoppen. Door mijn maagverkleining is drinken/eten tijdens het hardlopen geen aanrader dus moet ik daar echt een wandelmoment van maken. Ik besef mij nu ook dat ik een goed verhit hoofd heb. Wederom check ik mijn tijden en zie dat ik nog gewoon op schema zit. Dit wordt een zware dag want de hitte begint nu al een rol te spelen. Twee van mijn vier flesjes zijn inmiddels al op. We draaien “het lange pad” op waar mijn vader mij al over had verteld. Dit eindeloze fietspad zou een zware dobber worden maar met aan het eind wel de beloning van familie en vrienden die bij metrostation Slinge zouden staan. Ik moet helaas tijdens dit stuk een paar keer wandelen en krijg mijn gedachten niet omgedraaid naar positief.

De strijd is echt begonnen want wat had ik het warm! Niet te doen dit! Waarom, vond ik dit een goed idee?! Met die instelling vervolg ik mijn route en kom ik aan op 14 km waar ik weer de eerste bekenden zie en daar een fantastische opkikker van krijg.

Ik kan er weer even tegen.

 Helaas zijn inmiddels wel al mijn flesjes op en vraag ik mij af waar het supportteam staat. Ik had ze nu toch al wel moeten zien?! Twee kilometer verder zie ik ze enthousiast langs de kant. Vragend: “Hoe het gaat?!…” Ik hoor het mezelf zeggen: “Wat een klote stuk zeg!” “Waarom wilde ik dit ook alweer doen?”. Mijn vader (rots in de branding) zegt: “Ik loop even met je mee”. De bemoedigende woorden en vragen of ik serieus ergens last van heb stromen mijn kant op. Nee, eigenlijk is er op de warmte na nog niets aan de hand behalve de mentale strijd die al op 7 kilometer begonnen is. Mijn hartslag nog altijd op zijn piek. Pa geeft aan dat deze nu ongeveer wel zal gaan zakken. Ik krijg een duwtje in mijn rug: “Hup, lopen jij!”.

Ik vervolg de route en maak het lusje rond Ahoy. Leuk om hier ook nog even te lopen want dit rondje had ik tijdens de Ladiesrun al 4 keer gelopen maar dan 5 kilometer en een dubbel lichaamsgewicht. Deze kilometers gaan weer wat sneller en  ik ben nu inmiddels weer bijna bij Slinge. Dit lusje ging best redelijk en we zitten op bijna 20 km. Bijna op de helft. Dit had eigenlijk een makkie moeten zijn want dit had ik al zo vaak gelopen maar… vandaag was alles anders. Alsof ik de laatste twee jaar strijd tegen de kilo’s nu nog eventjes dunnetjes (haha!) aan het overdoen was door 42,195km te gaan rennen.

Het volgende punt waar ik naartoe loop is in de richting van Maashaven want hier zou mijn broer staan voordat hij richting werk zou gaan. Ja! Daar is hij. Hij komt een kort stukje naast me lopen en zegt: “Vind je het nog leuk?” Ik antwoord met: “Nee wat een klote stuk.. maar ik loop hem wel uit hoor ben al over de helft.”

Grappig want ik besef mij nu dat ik echt goed kapot ben gegaan die dag maar het geen moment in mijn hoofd heeft gespeeld om uit te stappen. Of dat nou helemaal gezond is vraag ik mij af haha.. Mijn broer geeft mij een duwtje in de goede richting en ik vervolg de route weer naar het volgende punt, de 26 km bij Wilhelminaplein.

Het wordt zwaarder en zwaarder en warmer en warmer. Niet te doen dit! Ik wissel de stukjes af met rennen en wandelen. De emoties beginnen nu ook een rol te spelen. Het punt waar ik nu naartoe ren is het plekje waar mijn oma altijd stond, als ze haar jongens (mijn vader en 2 ooms) altijd trouw stond aan te moedigen, hoe kreupel ze ook was. Wat mis ik haar erg nu ze er niet meer is. Wat had ik haar graag op dat plekje gezien. Hoe zou ze nu over mij denken? Zou ze meekijken van bovenaf? “Heel groos” zoals zij dat dan zou zeggen. Ik herinner mij een kaartje dat ik van haar had gehad waarop stond: “Ik ben zo trotst als een pauw dat ik oma ben van jou”. Onvoorwaardelijke liefde dat was het.. en nu stond daar mijn familie. Al aan het begin van de straat komen de tranen. Ik moet wandelen want mijn keel wordt op dat moment dicht geknepen door het verdriet en gemis. Wat zou ik haar graag nog een keertje zien en wat wil ik nu graag naar mijn geliefden. Ik wandel en wandel en ja hoor! Daar staan ze al. Ik haal mijn schouders op waarmee ik wil zeggen “zie je wel, ik had het al gezegd op dat plekje moet ik huilen”. Dikke knuffels krijg ik van mijn ouders, oom en nichtje.

Weer opgeladen, met alle emoties onder controle, zie ik verderop mijn vriendinnengroep en vriendje. Wat zijn ze blij en trots en nu kan ik ook echt het spandoek bewonderen dat ze hebben gemaakt. Bij Slinge ging dit te snel aan mij voorbij. Wat tof en lief dat ze er zijn!

Met een goed gevoel ga ik voor de tweede keer de Erasmusbrug op. Richting de 30 km waar ik mijn twee vriendinnen zie die nu inmiddels los van mijn ouders hun eigen route af gaan zodat ik op tijd al mijn hulpmiddelen heb. Huh?! Ineens zie ik ze al op 27 km net onderaan de brug. Ik neem even de tijd om hier te stoppen en een beetje vaseline te smeren en alle drankjes/ gelletjes weer goed weg te stoppen. Op naar de 30 km! Want daar gaat het pas echt beginnen. Het wandelen en rennen wisselt zich nog steeds af. Mijn oom had mij de tip gegeven om van drinkpost naar drinkpost te rennen. Kortom, om de 5 km stoppen. Dit verandert al snel van kilometerbord naar kilometerbord.

Daar is het 30 km punt en het beroemde Crooswijk! Wat is dit een leuk stuk! Net een enorme openluchtkroeg met zoveel mensen om mij heen. Er wordt van alles naar mij geschreeuwd en ik ken ze helemaal niet maar wat motiveren ze mij om door te gaan! Bij de drinkpost besef ik mij dat ik nu het stuk in loop waar de beruchte man met de hamer moet rondlopen. RONDJE KRALINGSE PLAS. Ik neem de tijd om mij hier op voor te bereiden. De opzwepende muziek aan en het volume omhoog. Ik ga deze kerel verslaan want ik kan alles aan! Ik ben over de 30 km en dit wordt mijn race. Wederom kippenvel tot aan mijn kruin. Jeetje, wat ben ik nu al trots op mijzelf.

Wonder boven wonder schieten de volgende 4 kilometers aan mij voorbij. Daar is het Nationale Nederlanden punt met de ingestuurde filmpjes. Zou er nog 1 voor mij zijn? Ik loop over de eerste mat en ja hoor daar zie ik een vriend en vriendin van mij! Op een mega groot scherm! Een geschreeuw komt uit de speakers: “Kom op SIEM! Je bent er bijna, jij kan dit! Kom op! Nog een klein stukje!” Direct ben ik weer overspoeld met emoties en tegelijkertijd dankbaar voor het toffe berichtje. Er volgen er nog twee. (Ja, hoor zit ik met al mijn emotie in de Nationale Nederlande reclame)

Hierna is het batterijtje echt leeg merk ik. Ik kom een bekende tegen en we wisselen alleen een blik met elkaar die zegt: “Gekkenwerk, ik trek het niet meer!” We halen elkaar wel 4x in door het afwisselend wandelen en rennen.

Op 37 kilometer zie ik weer alle bekenden langs de route. “Nog 5 kilometer!” schreeuwen ze mij toe. Ik kan alleen nog antwoorden met: “Godverdomme Ja!”. In mijn hoofd bedenk ik mij welk trainingsrondje dit is en dat het op dit tempo waarschijnlijk over 35/40 minuten klaar is. Dan ben ik over de finish en mag ik aan de wijn en frietjes. OMG frietjes! Ja ik wil het! Helemaal smakeloos was ik inmiddels van de gelletjes en het water. Van paps krijg ik Cola toegestopt wat echt alles behalve lekker is want het is lauw en het koolzuur gaat niet goed in mijn mini-maagje. Gelukkig zakt het snel en loop ik door richting de 40 kilometer.

Daar bij 40 kilometer zie ik ineens het vriendje langs de kant staan, dat is nog eens een verrassing. Ik val hem letterlijk in de armen van vermoeidheid. Hij vraagt mij hoe het gaat, waarop ik antwoord met: “Ik ben kapot maar ik maak het af.” Hij vraagt mij: “Zal ik een stukje met je meelopen?”. Ik moet even nadenken over die vraag en antwoord dan zeker: “Nee, ik maak hem alleen af”. Dit was mijn race en zo wilde ik hem eindigen. Ook hij geeft mij een duwtje in de goede richting en een dikke kus en zegt: “Goed, ik zie je bij de finish!”. Het idee dat de volgende keer als ik hem zie, ik die felbegeerde medaille om mijn nek heb motiveert mij om weer aan te zetten.

Nog 2 kilometer!

Op 41 kilometers kom ik mijn twee vriendinnen weer tegen. Ik had verwacht dat ik hier zou breken en zou huilen van trots. Maar ik ben op dat moment al te moe en kapot om te functioneren. Alleen het woord INMENS spookt nog continu door mijn hoofd en ik hang tegen het hek. Een andere loper trekt mij mee en zegt: “We wandelen het laatste stuk tot aan de Coolsingel dan rennen we weer.” Ik zwaai de meiden gedag en roep: “Ik zie jullie na de finish!” Wat bijzonder dat een marathon zo verbroederd. Terwijl ik meewandel met de man zie ik dat hij de pacer is van 4:30 uur. Haha! Stiekem best fijn om te zien, want we zaten nu op 5:15 uur. We hadden dus beide niet gedaan wat we wilden doen qua tijd. Ik had mijn streeftijd ingezet op tussen de 4:30 uur en 4:45 uur maar wist bij 18 kilometer al dat dat hem niet meer ging worden. Het doet mij stiekem dus gewoon goed dat ook een ervaren pacer een keiharde strijd moet leveren. Ik zeg tegen hem: “Ik ga toch het laatste stuk rennen”. Hij roept mij na: “Goed zo meisje. Go for it!”

Daar is dan HET moment waar iedereen het over heeft. Die onvergetelijke Coolsingel. Wat leuk dat ik erover heen mag lopen en hier mag finishen. Want volgend jaar is de finish ergens anders. Ik draai de Coolsingel op waar de haag aan mensen mij aanmoedigt. Aan het eind is de finish!

Mijn vader heeft mij op het hart gedrukt dat wandelen op de Coolsingel niet toegestaan is. Dus dat doe ik ook niet. Ik ga vooruit… Het tempo daarentegen zou ik snel wandelen noemen, maar ach dat mag bij een marathon. Wat staan er een hoop bekenden! En daar tussen al die mensen mijn lieve ouders. Ik loop ze met open armen tegemoet en geef beide een dikke knuffel. De tranen stromen over de wangen bij ons alle drie.. We zeggen niet veel maar weten dat dit een ontlading is van de laatste jaren die er nu uit komt, samen met een ongezond hoge dosis TROTS. Ik geef mijn pa mijn spulletjes af en denk: “van dit laatste stukje ga ik genieten”.

Ik ren weer verder en zie nog meer bekenden en de finish nadert… en nadert.. Ik probeer iedereen te groeten en high fiven. Zij staan hier allemaal voor mij. Hoe tof is dat! Stap je voor stapje kom ik dichterbij en geef tot slot ook de burgemeester nog een high five. Ik steek beide handen in de lucht en kijk omhoog.

IK HEB HET GEHAALD! DE MARATHON VAN MIJN LEVEN!

NN Rotterdam Marathon 8 april 2018, 5:22:08

By Simone

Lees hier wat eraan vooraf ging.

Benieuwd naar het Marathon verhaal van 2019? Lees hier “De marathon: Samen is leuker dan alleen”

11 Comments

  • Ezra

    Hey Simoon
    Ik weet niet of je me nog kent van de Angelus maar ik jou wel. Heb net je blog gelezen en vind het echt super hoe je het gedaan hebt. Zowel de race en hoe je het opgeschreven hebt. Heb ook even de Nationale Nederlanden reclame gekeken super mooi. Had ook even natte ogen hier. Ga zo door en blijf mensen inspireren met je acties en je woorden.
    Bedankt

    Groetjes Ezra

    • By Simone

      Hi Ezra!
      Jazeker, ik weet nog wie je bent :).
      Wat leuk dat om te horen dat mijn woorden wat teweeg brengen.
      Het is voor mij een stukje verwerking om dingen op te schrijven. Hoe leuk is het dan dat ik er zelfs mensen mee weet te raken, inspireren en motiveren.
      Mocht je nog leuke tips hebben oid dan hoor ik het graag!
      Groetjes! en bedankt voor je reactie.
      Simone

  • Joyce

    Hey siem!

    Vanaf het moment dat ik wist dat ik naar de marathon zou gaan wist ik..ik ga zoeken naar Simone! Al vele jaren geleden klasgenootjes, jeugd herinneringen en ook al heel wat jaren volgen we elkaar op social media, ik heb je van meisje naar vrouw zien veranderen, Van trotse vollere vrouw naar een slanke den met een conditie waar je 1000 maal U tegen zegt.
    Ik denk, voel en vind jou een mega voorbeeld, niet alleen in het afval gedeelte maar gewoon als volledig mens zijnde. Jou aanzien komen rennen was een kippenvel moment waarbij er 100den flitsen “vroeger” voorbij schoten gevolgd door een WAUW… she fucking did it…. she just did it…. Misschien omdat ik het al die jaren digitaal gevolgd heb en je nu daar zo persoonlijk zag rennen .. maar als – inmiddels verwaterd – bekende kreeg ik toch tranen en heb ik zo onwijs veel respect voor wat je bereikt heb! Ooit… hoop ik dat zelfde rot stuk te kunnen rennen.

    Diep diep diep respect.

    • By Simone

      Hi meid,

      Super leuk altijd die steun en medeleven vanuit een onverwachtse hoek! Een oude school vriendin :).
      Wat was het een zware dag maar wat heb ik ook genoten. Als ik erop terug kijk blijft het een beetje gek allemaal.
      Ik had dit nooit voor mogelijk gehouden dus daarom..! Wat ik kan kan jij ook :).
      Dus geef maar een seintje als je er klaar voor bent dan sta ik andersom eens bij jou te kijken een aanmoedigen!
      (welke afstand je ook gaat lopen!)

      Groetjes x Simone

  • Jelle Kortleven

    Ha Simone,

    Je hebt het geflikt! heel mooi en inspirerend om je verhaal te lezen.
    Ik gebruik je wel eens als voorbeeld tijdens mijn sessies voor wat er allemaal mogelijk kan zijn na het aanpassen van je leefstijl.

    Ga vooral door met het delen van je verhalen.

    Groet Jelle Kortleven
    (bewegingsdeskundige NOK)

    • By Simone

      Hi Jelle,

      Wat tof om te horen dat ik stiekem een beetje een voorbeeld ben.
      Is voor mij weer een mooie stok achter de deur om zo door te gaan.
      Bedankt voor alle leuke support en we spreken elkaar vast wel weer! 🙂

      Groetjes Simone

Laat een reactie achter aan Jelle Kortleven Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *