De Marathon: Samen is leuker dan alleen!

Ja, dit is onze halte. Bij metro stadhuis stappen we uit. Samen met pap en mam volg ik de route naar buiten door de poortjes van de metro. Terwijl wij de gang door lopen richting de trap naar boven hoor ik langzaam de geluiden van de stad op gang komen. Een geroezemoes aan stadse geluiden wordt luider en luider, terwijl wij de trap omhoog lopen richting de Coolsingel. Bijna bovenaan de trap hoor ik een helikopter boven mijn hoofd.. daar is het weer.. dat gevoel.. een kriebeltje diep van binnen.. een golf van spanning en zenuwen. Direct brengt het mij terug naar een jaar geleden toen ik “de Marathon van mijn leven” liep.
Vandaag is het weer zover..!

Het voelt bizar als ik terugdenk aan die dag. Wat was het toen allemaal anders en zwaar beladen. Ik was al weken emotioneel als ik visualiseerde dat ik een marathon zou gaan lopen. Ik.. daar.. op dé Coolsingel.. daar durfde ik niet in te geloven. Één jaar lang heb ik toen als een dolle stier op mijn doel afgestormd. Ik ging minder uit, dronk geen alcohol, geen koffie en ging op tijd naar bed. En tot slot kreeg ik de week ervoor nog allerlei stress kwaaltjes erbij, zoals een stijve nek en verrekte bovenarm spier. Ik zat fysiek en mentaal totaal op slot..! Alle emotionele blokkades werden opgeheven op 8 april 2018, het moment dat ik mijn doel behaalde. Met wel 30 keer stoppen en een aantal huilbuien heb ik in 5:22 uur de marathon gelopen. Een ongezond hoge dosis bewijsdrang.. dat is wat mij over de finish hielp.. in mijn koppie vocht ik tegen alle vooroordelen over te zwaar zijn en het leven met een maagverkleining. Jullie mogen ook best weten dat ik na deze uitputtingsslag van 8 april fysiek en mentaal geknakt ben. Ik kwam twee dagen later op werk.. waar ik een ere rondje zou doen met medaille..maar wat gebeurde er..? Ik stortte in.. lachte en huilde tegelijk en het stopte maar niet. Na twee weken thuis wist ik de draad weer op te pakken en ben ik begonnen met deze blog. Schijf het van je af.. was het advies. En: so i did!

Ik voelde mij destijds doelloos en had moeite met accepteren dat ik, nu een nieuwe (lees: gezondere) ik ben. Een marathonloopster met tegenwoordig niet 100 stempels op mijn voorhoofd, omdat ik overgewicht had, maar nu omdat ik in het hokje ‘fitgirl’ pas. Daarnaast wilde ik wat terug doen, dankbaar voor deze tweede kans op een gezond leven, die ik met beide handen beet heb gepakt en nooit meer los laat. Het stellen van nieuwe doelen geeft mij weer pit. En dus, ben ik aan de slag gegaan als ervaringsdeskundige om mijn journey te delen en lotgenoten te helpen geloven in de mogelijkheden bij een gezonde levensstijl. Ook ben ik hardloopteam: de kilometervreters, begonnen en heb ik mijn eerste triathlonwedstrijdje gedaan. Dusja.. waarom dan niet gewoon een tweede keer de marathon doen? Maar dan… gewoon omdat ik het kan en het mega tof vind!

Hoe zijn de plannen precies gesmeden, vragen jullie je vast af. Nou zo:
Op mijn vader zijn 59ste verjaardag (12 juni 2018) stonden we met zijn tweetjes even in de tuin, weg van de drukte. Ik plaag hem met dat hij volgend jaar pas echt oud wordt.. waarop hij antwoord met: “ik mag hopen dat ik heel oud word”. Het is een stoere comeback op een plagerijtje maar eigenlijk heeft het wel iets liefs want ik hoop ook dat hij ook nog heel lang bij mij zal zijn. Toen hij 50 werd heeft hij deze leeftijd bekroond met een mooie reis met het gezin naar Hawai en liep hij daar de Honolulu Marathon, dus vraag ik hem wat het plan is voor als hij 60 wordt. Hij moet er even over nadenken: “Ehmm..misschien het WK triathlon.. of misschien iets anders unieks?” Hij kijkt mij aan en trekt 1 wenkbrauw omhoog. Aan zijn gezicht is af te lezen waar dit naartoe gaat. “Voor de laatste keer de marathon lopen met 1 van mijn kinderen?” Zegt hij vragend. Er ontglipt mij direct een giecheltje. Erover nadenken hoef ik natuurlijk niet haha! Zeker weten (!), dat ik zo’n unieke ervaring wil delen met mijn vader! “Maar dan wel op een andere locatie.” zei ik tegen hem. “Ja.. maar waar dan?” Er ontstaat een discussie en alle grote steden passeren de revu. Tot paps zegt: “Nou Simoon, als ik een marathon ga lopen met één van mijn kinderen, dan de marathon der marathons namelijk die van Rotterdam”. Ik kijk hem twijfelachtig aan en denk bij mezelf.. ja, hoor daar gaan we weer, trainen voor een voorjaarsmarathon, door weer en wind, maanden trainen, de kou, het ‘nee’ zeggen tegen leuke dingen en tot slot zeg ik: “Oke, maar dan spreken we dat nu af want dan moet ik mij daar vanaf nu weer op instellen”. We schudden elkaar de hand alsof het een echte onderhandeling was, en we nu een deal hebben gesloten. We spreken af het even stil te houden en met de jaarwisseling het startbewijs te kopen.

Vandaag is het 7 april 2019 en bevinden we ons weer in hartje Rotterdam waar het geluid van een helikopter een sterk gevoel van spanning en adrenaline prikkelt. En mij even terug brengt naar een jaar geleden. We kleden ons om in het Shell gebouw aan de Weena, waarna we wandelend richting de start gaan. Dit keer was alles zo anders. Ten eerste was ik niet alleen, want ik had die ouwe van (bijna!!) 60 bij me, ten tweede wist ik wat mij te wachten stond, want kapot ga je toch wel de vraag is alleen op hoeveel km? Als derde had ik niets meer te bewijzen en last but not least.. ik ben fitter dan ooit!

Eenmaal aangekomen bij de startvakken begeven we ons echt midden in de chaos van lopers en supporters. Altijd een beetje overweldigend, al dat geluid, geurtjes en t-shirt kleurtjes. We starten in startgolf 5 want het streven van vandaag is finishen binnen de 5 uur. Via de borden lopen we ons startvak in en dan houd ik mijn vader staande en pak zijn pols. Ik gebaar met mijn vinger naar mijn oor. “Hoor je dat?!” Ja hoor, daar klinken ze weer! De eerste noten van “You never walk alone” uit de mond van Lee towers. Het klinkt wat ver weg en mijn vader grapt “Jeetje zo achterin startgroep 5 krijg je er maar weinig van mee”! “Mooi doel voor als je echt het Lee Towers-kippenvel-gevoel wilt ervaren.” “Hoe harder je traint hoe beter je Lee kunt horen” Haha nog even doortrainen dus om te kunnen starten in een eerdere startgolf, dichterbij Lee. Vervolgens zoeken we een goed plekje in het vak en kaatst mijn vader nog wat grapjes dat dit het “pikkepoelie vak” is. We lachen er wat gespannen om en gaan vervolgens nog even op een stoepje zitten. Startgolf na startgolf vertrekt. Wederom duren deze 28 minuten mij maar wat lang en check ik om de 2 minuten mijn horloge. Hartslag alweer bekend hoog op 112bpm (slagen per minuut). En ja hoor moet ik van de zenuwen ook nog een dixie opzoeken voor het laatste zenuwplasje. Stiekem piep ik eventjes voor en terwijl ik uit het hokje kom begint onze golf zich te bewegen, richting de start.

Ik sta een klein stukje voor mijn vader terwijl ik hoor dat een dame aan hem vraagt: “Meneer hoe vaak heeft u mee gedaan? Om super master te zijn?” Dit stond namelijk op zijn startbewijs. Trots moet ik er een beetje om lachen terwijl mijn vader antwoord met: “Minimaal 10 keer”. Op dat moment klinkt het o zo bekende hartslag deuntje, wat betekent dat de laatste minuut voor de start is in gegaan. Stiekem is dit één van mijn favoriete momenten van de marathon Rotterdam. Dat kostbare moment voordat de gekte los barst, met al die gespannen koppies om mij heen, het moment dat je je mentaal voorbereidt en wanneer dat kriebeltje in je binnenste, die zegt dat je iets buitengewoons gaat doen, op zijn aller sterkst is. Kortom: ready to go! De kanonsknal klinkt voor de 5e keer waarop ik mij omdraai richting mijn pa en ik er een onverwachtse maar oorverdovende kreet uit bulder. Even een ontlading van de spanning en hunkering naar dit moment. Waarop mijn pa terug buldert en we beide met een grote glimlach aan dit rondje Rotterdam beginnen.

De adrenaline tilt ons over de brug waarbij ik mijn pa eventjes rem en zeg “rustig aan”. Het is nog een lange weg en de temperatuur is wederom hoog tijdens #demooiste. Dit keer loop ik met trots, maar ook huiverig voor wat komen gaat. Bij zo’n tweede keer weet je wat je te wachten staat. Of dat nou een voordeel is..? Geen idee. Het zit hem immers allemaal in je koppie. Een marathon loop je voornamelijk door slim (of efficiënt?) te zijn en goed te trainen. Vergeet ook alle cliches niet zoals: niet te snel starten, voldoende eten, voldoende drinken, luisteren naar je lichaam enz. enz. Eenmaal over de brug zitten we in een gigantisch goede flow en lopen mee met de 4:40 pacer. Wat betekent dat de eerste halve marathon voorbij vliegt! We lachen, hebben het leuk, roepen uit dat de kilometers voorbij vliegen en genieten met volle teugen. Op 17 kilometer zien wij het supportteam met vrienden en familie, de bevoorrading wordt nog aangevuld en we lopen gestaag door.

Vanaf 23 kilometer krijg ik het zwaar. Ik voel dat mijn teentjes knellen en er blaren zijn ontstaan op beide voeten. Super gek alsof ze er ineens zitten! En wat doet het pijn! Ik weet mij even geen raad meer. Van mijn paps krijg ik op 25 kilometer een paracetemol in de hoop dat dit gaat helpen tegen de pijn. Helaas moet ik vanaf 27 kilometer echt inleveren en krijg ik mijn kop niet meer gedraaid naar positief. De 4:40 uur pacer ben ik al lang uit het oog verloren en de de 4:50 uur pacer is ons zojuist gepasseerd. Wat voelt als een klap in mijn gezicht, want nu komt de 5:00 uur pacer dichter en dichter bij. Het rotste is nog dat ik weet dat ik stuk ga en er veel gewandeld gaat worden. Ik kan niet meer. Bij 30 km zie ik wat bekenden en krijg ik een kleine opleving door al het publiek en de gekkigheid langs het parcour.

Ik heb het zwaarder en zwaarder, zelfs uitstappen spookt even door mijn hoofd. Terwijl mijn vader het bankje aanwijst waar hij de vorige keer gezeten heeft toen hij is uitgestapt. Hahaha alsof hij even gedachten leest. Ik besluit hem uit te lopen, want de tijd wordt sowieso sneller dan die van vorig jaar. Dus uitlopen met een dik PR. Bijzonder hoe je zo in strijd kunt zijn met jezelf en het lopen van een bepaalde tijd, terwijl een marathon lopen al echt iets buitengewoons is. Uitlopen is nu ineens normaal en de tijd waarin ik zou finishen ineens des te belangrijker. Hoe ambitie en drive toch gevaarlijk kan zijn.

Rond de kralingse plas weet ik nog even aan te zetten en een stukje te rennen. Ik krijg een zout dropje toegestopt van mijn vader. Wat ik heerlijk vind maar ook maakt dat ik niet kan kauwen en rennen tegelijk. Ik wandel weer. En wandel.. en wandel.. En dan ineens vindt mijn pa het genoeg geweest! “Simoon, als we zo blijven wandelen halen we de tijd van vorig jaar niet eens.” En dan denk ik ja, je hebt helemaal gelijk. De pijn in mijn voeten is immens maar ik sjok, nog even verder. Toch gaat het niet goed en word ik niet lekker.. te warm.. duizelig.. vlekken en ik zie niet meer scherp. Mijn lijf is er klaar mee, ik ben er klaar mee.. en in mij kop schreeuw ik het uit: “ ABC ik kap ermee!!” Ik moet even zitten. Terwijl ik even mijn rust neem merk ik, dat ik al snel weer bij kom. We wandelen weer een stukje door richting de drinkpost om even bij te tanken.

Op 34 km zie ik mijn lieve ouders op het beeldscherm van het NN juichmoment. Waarbij ze mij aanmoedigen en mijn vader roept: “Kom op! (Vooraf opgenomen fragment natuurlijk) Onder de 5 uur en doe de groeten aan je vader.” Haha ik moet er even om lachen en kijk even opzij naar mijn paps die er ook om lacht. Die 5 uur had ik inmiddels al gedag gezegd, uitlopen en in leven blijven moest ik. Haha, dramatisch wat je allemaal denkt tijdens het lopen van een marathon.

We staan weer aan en op 35 kilometer zie ik mijn vriendinnen en moeder weer. We drinken wat cola en ik geef mijn drinkgordel af. Alles voelt als te zwaar op dit moment en ik heb er echt geen zin meer in. Ik vloek wat tegen supporters die voor mijn voeten lopen op het parcour. Van genieten was al lang geen sprake meer. Mijn paps probeert mij op alle mogelijke manieren uit deze negatieve bubbel te krijgen maar dat lukt niet meer. Uiteindelijk komen we op 40km waar het grote openlucht feestje in Crooswijk weer aan de gang is. Dit zorgt wederom kort voor een opleving, maar de pijn in mijn voeten is niet te doen. Ik kijk er op dit moment ook bijtend bij. Paps zegt: “gewoon op een klein dribbeltje blijven lopen, die blaren zijn voor latere zorg, deze pijn is maar tijdelijk”. En zo is het ook! Wat is nou 2 kilometer na er al 40 gehad te hebben!!

We sjokken door en ik merk dat mijn paps het moeilijk vindt dat hij mij niet uit de mentale en fysieke strijd krijgt. We kwamen immers om onder de 5 uur te lopen en hij zou mij hazen (voorlopen). Helaas de 5 uur groep heeft mij inmiddels ook ingehaald.. weer een mentale klap.. nouja.. dan maar voor een heel dik PR (personal record) lopen. Langzaam komen we dichterbij en lopen we onder de kubuswoningen door. Ik vraag mijn pa: “waar blijft die Coolsingel nou”? “Om het hoekje Simoon, om het hoekje”. We lachen hier even om. Natuurlijk weet ik waar de Coolsingel is!! Op dit stuk van het parcour zie ik ook hier nog een aantal bekenden. Het is weer bizar hoeveel mensen komen supporten tijdens een marathon. Dit was ook mijn eerste wedstrijd waarbij ik een groot aantal van jullie (mijn journeybysimone.nl volgers) langs het parcour heb gezien. Sinds ik ben begonnen met mijn blog. Leuk dat een sport mensen zo bij elkaar brengt! Daarnaast heeft het ook echt geholpen om vooruit te komen.

Op 42 kilometer net voor wij de Coolsingel opdraaien houd ik mijn vader staande. Ik vind dat we even bewust samen stil moesten staan en we van het moment dat komen gaat goed moeten genieten. Ik zou met niemand liever mijn Coolsingel moment willen delen dan met mijn vader. We babbelen even kort, zien nog wat familie en tot slot zeg ik.. holy shit ik ga hem gewoon weer uitlopen!!

We beginnen weer te rennen, dit keer geen pijn meer. Het publiek tilt ons op en de finish is nu in zicht. We zwaaien naar mijn lieve moeder langs het parcour en ik steek mijn vuist in de lucht wanneer ik mijn lieve vriendinnen mijn naam hoor roepen. Eigenlijk duurt dit moment te kort en wil ik hier langer van genieten zo samen met mijn paps op het magische parcour. Tot slot is het moment weer daar, steek ik net als een jaar geleden mijn handen in de lucht, hand in hand met mijn vader zonder wie het niet gelukt was. En besluit ik: De Marathon: Samen is leuker dan alleen!

Nieuw PR: NN Rotterdam Marathon 7 april 2019, 5:07:32
(oud: NN Rotterdam Marathon 8 april 2018, 5:22:08)

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *